Μπλογκοπαίχνιδο περί τέχνης

Η φίλη Artanis μού πέταξε το γάντι και με κάλεσε σ' ένα μπλογκοπαίχνιδο. (Το Artanis με παραπέμπει ηχητικά στον Ντ' Αρτανιάν, ιππότες, κάλεσμα σε μονομαχίες κλπ εξ ού και η παραπάνω έκφραση).

Σχετικά με το ποίημα λοιπόν που με έχει σημαδέψει περισσότερο από τα άλλα,
είναι η ΙΘΑΚΗ του Κ. Καβάφη :

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν΄ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι να΄ναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους

να σταματήσεις σε εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν΄αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ΄τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να ΄χεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν΄ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν΄αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ΄έδωσε το ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα ΄βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ιθάκη (Κ. Καβάφης)

Ιθάκη: συμβολίζει την πορεία της ζωής με όλες τις δυσκολίες της. Επίσης κάθε σκοπός στη ζωή μας είναι μια Ιθάκη. Αξία στη ζωή έχει ο δρόμος της , η πορεία της και όχι το τέρμα.

«Λαιστρυγόνες, Κύκλωπα, Ποσειδώνα»: αυτά είναι τα διάφορα εμπόδια και πάθη που συναντά κανείς στην πορεία του. Τα ξεπερνά όμως εάν έχει θέληση και κουράγιο και βαδίζει με καθαρή ψυχή, τότε κανένα εμπόδιο δε θα συναντήσει. Τα διάφορα εμπόδια άλλοτε φαίνονται με την πρώτη ματιά κι άλλοτε δρουν ύπουλα και σε παραπλανούν. Γι΄αυτό θα πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι για να τα αντιμετωπίσουμε.

«λιμένας πρωτοϊδωμένους»: οι πρωτόγνωρες εμπειρίες μας που χρειάζεται θάρρος, επιμονή, αγωνιστικότητα και υπομονή για να τις προσπεράσουμε επιτυχώς. Τα μεγάλα πάθη δεν τα βρίσκει κανείς στο ταξίδι του, αλλά τα κουβαλάει μέσα του και αν τα αφήσει να γιγαντωθούν τότε κινδυνεύει .

«υψηλή σκέψις, εκλεκτή συγκίνησις»: αν μ΄αυτά τα εφόδια ξεκινά κανείς το αξίδι τότε θα νιώσει χαρές, εκπλήξεις, συγκινήσεις. Αν όμως κάποιος αρκεστεί στην ησυχία, την ευκολία και την ηδονή τότε αυτός θα χάσει.. Η έλλειψη της ευθύνης και της κατάλληλης εκλογής είναι τα πιο σοβαρά εμπόδια και όχι η διάρκεια της προσπάθειας και της αναζήτησης. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να μη βιάζεται στο ταξίδι του, γιατί σοφοί γινόμαστε από τις εμπειρίες του και μόνο αν γίνουμε πρωτοπόροι θα μπορέσουμε να γευτούμε τις χαρές του. Η Ιθάκη δηλαδή δε μας κοροϊδεύει, αλλά αντιθέτως μας καλεί σ΄αυτό το ταξίδι και μας περιμένει.

***********************************

Στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο μου ρητό λίγα λόγια. Όταν ήμουν μαθήτρια στο δημοτικό στην τρίτη τάξη αλλάξαμε σχολείο και πήγαμε σε καινούριο κτίριο. Εκεί λοιπόν στον διάδρομο υπήρχε μια προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ψηλά στον τοίχο μια καλλιγραφική επιγραφή που έλεγε

"Εις τους γονείς μου οφείλω το ζην εις τον διδάσκαλόν μου το ευ ζην"

που είχε πει ο Αλέξανδρος για τον Αριστοτέλη.

Αυτό το "ευ ζην" από τον "διδάσκαλο" κάπως είχε ηχήσει μέσα μου τότε!

*************************************

Όσο για τον πίνακα που με έχει εμπνεύσει περισσότερο: Εγώ θα το αλλάξω λίγο και θα γράψω για γλυπτό. Αυτό είναι

"Το φιλί", του Αυγούστου Ροντέν

"Παγκοσμίως διάσημη γλυπτική σύνθεση, που παριστάνει γυμνούς έναν άντρα και μια γυναίκα να φιλιούνται τρυφερά αγκαλιασμένοι. Ο Ροντέν φιλοτέχνησε το έργο το 1886, στην ωριμότητα των 46 του χρόνων, ως ένα από τα γλυπτά που προόριζε να αποτελέσει τμήμα του μνημειώδους έργου του “Η Πύλη της Κολάσεως”.
Στη σύνθεση του “Φιλιού” ο Ροντέν πέτυχε το απόλυτο: η στατικότητα του ζευγαριού να είναι γεμάτη κίνηση! Η φυσικότητα και η αρμονία του συμπλέγματος δίκαια έχουν χαρίσει στο έργο αυτό φήμη παγκόσμια, κατατάσσοντάς το ανάμεσα στα αριστουργήματα της σύγχρονης γλυπτικής".
Εγώ γι' αυτό το έργο είπα ότι πρώτη φορά είδα μάρμαρο να εκπέμπει συναίσθημα, έρωτα.



Φυσικά, υπάρχει ανοιχτή πρόσκληση σε όλους σας να παίξετε το παιχνιδάκι αυτό αν σας αρέσει. Ιδιαιτέρως καλώ την Venceremos που ξέρω πως παίζει παιχνίδια, τη Σοφία που κάνει ό,τι γουστάρει, την Ελευθερία, την πατριώτισσά μου.
Τα στοιχεία για την Ιθάκη είναι από το http://www.geocities.com

ΥΓ. Κάτι γίνεται με τον blogger και δεν μπορώ να διορθώσω καμιά γραμματοσειρά

7 αλήθειες για μένα

Πέρασαν πολλές μέρες από τότε που η Αrtanis και η Ελευθερία με κάλεσαν να παίξω σ' ένα μπλογκοπαίχνιδο. Διαρκώς στο τρέξιμο, είχα πει πως θα το καθυστερήσω και να τώρα που ήρθε η ώρα του.
Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι απλοί:
Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag
Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες
Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και link ς προς το blog τους
Ειδοποίησε τους ότι του έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.

Αλήθεια πρώτη: Είμαι πολυλογού. Μην με βλέπετε εδώ που γράφω λίγα λόγια, στην πραγματικότητα δεν με προλαβαίνουν. Πολυβόλο ένα πράγμα. Ειδικά αν βρίσκομαι με άτομο ενδιαφέρον και επίσης πολυλογούδικο, δεν προφταίνει άλλος να σταυρώσει κουβέντα.

Αλήθεια δεύτερη: Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο στην ηλικία μου, κοκκινίζω ακόμα σαν άβγαλτο μαθητούδι όταν με επαινούν ή βρίσκομαι στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Κάτι σαν ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί, να μη με βλέπουν.

Αλήθεια τρίτη: Δίνομαι και παθιάζομαι εύκολα με τα πράγματα που μου αρέσουν. "Ερωτεύομαι" τα χόμπι, τις δραστηριότητες κλπ. Όσο για τους ανθρώπους...πολύ εύκολα γίνομαι χαλί να με πατήσουν. Δεν κρατάω "πισινή", που λέει ο λαός μας, και ως εκ τούτου έχω βρεθεί πολλές φορές προδομένη, πληγωμένη και κλαμμένη. Το ίδιο εύκολα όμως ξεχνάω τα άσχημα, τα αφήνω πίσω και προχωρώ μπροστά κρατώντας μόνο όμορφα πράγματα στην καρδιά μου.

Αλήθεια τέταρτη: Έχω μέσα στη φύση μου το ψάξιμο, την ερώτηση, την έρευνα, το σκάλισμα γενικότερα. Σπούδασα Τοπογράφος μηχανικός, στην πορεία ασχολήθηκα με τα λογιστικά (και χρηματιστηριακά), <δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή για τις επιλογές μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία, προσωπική ή επαγγελματική>, και τώρα τελευταία κατάληξα ότι αν δεν ήμουν αυτό που είμαι, θα μπορούσα να έχω γίνει δημοσιογράφος τύπου Μάγια Τσόκλη ή Σωτήρης Δανέζης.

Αλήθεια πέμπτη: Η φωνή μου είναι δυνατή, διαπεραστική, κληρονομημένη από το σόι του πατέρα μου. Όταν υποστηρίζω, λοιπόν, κάποια άποψη ένθερμα, ανεβάζω τους τόνους λίγο ψηλότερα και δίνω την εντύπωση ότι μαλώνω. Με ακούει βεβαίως όλη η πολυκατοικία, παρόλο που έχουμε, λέει, καλή ηχομόνωση. Υποστηρίζω δε και τις απόψεις μου τόσο έντονα και επίμονα (αφού θεωρώ ότι είναι σωστές), μέχρι να ομολογήσει ο "συνομιλητής" μου ότι δεν τα βγάζει πέρα μαζί μου.

Αλήθεια έκτη: Δεν μπορώ να ζήσω σε μέρος που δεν έχει θάλασσα ή νερό γενικότερα. Θέλω να την βλέπω. Να έχω ανοιχτό ορίζοντα μπροστά μου. Όμως...δεν ξέρω κολύμπι. Μην γελάτε! Είμαι από το Ρέθυμνο αλλά κολύμπι δεν έμαθα ποτέ. Απλώς επιπλέω και μάλιστα στα αβαθή. Μόλις αντιληφθώ ότι δεν πατώνω, πανικοβάλομαι και βρίσκομαι στον πάτο.

Αλήθεια έβδομη: Εκεί που χάνω εντελώς τον εαυτό μου είναι όταν αισθανθώ αδικημένη. Τότε με πιάνει το παράπονο, με βγάζει στο κλάμα (πράγμα που απεχθάνονται οι άντρες ειδικά) και χάνω κάθε έλεγχο. Χάνω το δίκιο μου και δεν μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ούτε στα αυτονόητα.

Αυτό ήταν, το τέλειωσα!
Θα μπορούσα να γράψω και άλλες επτά ή δεκατέσσερις, αλλά μια άλλη φορά.
Τώρα θα κάνω "γλεντζιά". (Έτσι λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά την "κλεψιά" στο παιχνίδι)
Δεν θα καλέσω κανέναν "προσωπικά" να παίξει, όχι γιατί θέλω να σταματήσω το παιχνίδι , αλλά γιατί δεν θέλω να δημιουργήσω σε κανέναν "υποχρέωση" να ανταποκριθεί στην πρόσκλησή μου. Συμμετοχές οικειοθελείς θέλω, αν είναι δυνατόν, όπως,
Καλή της ώρα της Σοφίας, που της άρεσε και έπαιξε χωρίς να την καλέσει κανένας.

Τα λουλούδια χάρισμά σας (από τους δρόμους της πόλης μου)

Πάμε σαν άλλοτε!

Με μεγάλη μου χαρά συμμετέχω στο παιχνίδι που με κάλεσε η Γλαρένια-Φύρδην Μίγδην http://aspastosblogspotcom.blogspot.com/ ,γιατί με πάει πολλά χρόνια πίσω, τότε που τα αγνά και πρωτόγνωρα συναισθήματα μας κυρίευαν ολοκληρωτικά και ζούσαμε μόνο για τη στιγμή που θ' ανταμώναμε το πρόσωπο που μας ενδιέφερε.

Συμμετοχή σε παιχνίδι που οι κανόνες του είναι οι παρακάτω :
@ Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει.
@ Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.
@ Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ. Επιλέγετε ότι σας εκφράζει περισσότερο.
@ Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη.

Λοιπόν το ένα τραγούδι, παρμένο από τα εφηβικά μου χρόνια, είναι το:

"Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο" με τον Σταύρο Ζώρα

Αλήθεια, ποιος τον θυμάται;

"Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο,

εσένα π' αγαπώ τόσο πολύ

για πες μου θες να μείνω ή να φύγω

για πες μου πριν μας εύρει το πρωί.

Τ' αστέρια από ψηλά μας βλέπουν σιωπηλά

τη νύχτα αυτή που στάθηκε ο χρόνος

τα μάτια σου φωτια τα χείλη δροσιά

αν φύγεις και μ' αφήσεις θα 'μαι μόνος."

Δυστυχώς δεν βρήκα σχετικό βιντεάκι.

Ωραία είμαι εγώ!

Mε κάλεσαν, έπαιξα, και μετά; το χάος;

Μεγάλη αγένεια εκ μέρους μου!

Μα να μην καλέσω έναν να παίξει κι αυτός;

Ζητώ συγγνώμη από τους μπλογκοφίλους μου και, έστω και καθυστερημένα, καλώ

το Κυκλάμινο http://kiklaminovounou.blogspot.com/

τον Αργύρη http://argirisza.blogspot.com/

την Παναγιώτα http://giotavita.blogspot.com/

τον lockheart http://lock-heart.blogspot.com/

Αν η Ιουστίνη http://ioustini.blogspot.com/ κάπου ανάμεσα στα ταξίδια της βρει χρόνο και παίξει κι αυτή θα είναι πολύ μεγάλη χαρά για μένα.

Το πρώτο μου μπλογκοπαιχνίδι

Aπαντώντας στην πρόσκληση της Παναγιώτας http://giotavita.blogspot.com/ έρχομαι να παίξω κι εγώ.

Πρωτάρα στον χώρο και δυσκολεύομαι αρκετά, αλλά θα το παλέψω.
Αν ακολουθήσω τους αυστηρούς κανόνες του παιχνιδιού όπως τους βλέπω να κυκλοφορούν στο internet, πρέπει να μιλήσω για το «Τα τείχη δεν χωρίζουν» της Μαρίας Γιαχνάκη. Γιατί; Ενόψει ενός ταξιδιού που θα κάνω στο Ισραήλ τον άλλο μήνα, είπα να μπω στο κλίμα διαβάζοντας για έναν έρωτα στην συγκεκριμένη περιοχή. Δεν βγαίνει βέβαια νόημα από το συγκεκριμένο κομμάτι, αλλά έτσι είναι το παιχνίδι.
Λοιπόν σελίδα 123, έκτη περίοδος :

«…..Το ραντεβού μου με τον Αμπτάλα ήταν προς το απόγευμα. Ο Αμπτάλα ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα, πολυπράγμων, εδώ και χρόνια από τα πιο δυνατά μέλη της Φατάχ, της πολιτικής και στρατιωτικής οργάνωσης που ίδρυσε ο Αραφάτ για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Σήμερα ο Αμπτάλα ήταν υπεύθυνος και καθοδηγούσε τους επίδοξους καμικάζι αυτοκτονίας…..»

Δεν θέλω να χαλάσω το χατίρι και της φίλης μου της Παναγιώτας που ζητάει ένα βιβλίο που με σημάδεψε. Ένα τέτοιο ήταν η "Ασκητική» του Καζαντζάκη στα 17 μου. Δεν το παίζω πολύξερη και κουλτουριάρα αλλά, πραγματικά, διάβασα Καζαντζάκη στην εφηβεία μου και με συγκλόνισε. Μου χάραξε πορεία ζωής. Αυτό ήταν όμως προ αμνημονεύτων χρόνων.
Σχετικά πρόσφατα τέτοιο βιβλίο ήταν το «Όπως τ’ όνειρο», του Νίκου Ντακάκη. http://athivoles.blogspot.com/

Δεν το ξέρετε γιατί δεν διακινήθηκε ευρέως αλλά ήταν αυτό που μ’ έβαλε στον χώρο «κατασκευής» του βιβλίου γενικότερα. Ήταν το βιβλίο που δαχτυλογράφησα από το χειρόγραφο και βοήθησα ακόμα και στην διανομή του. Συμμετοχή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο στάδιο. Το πονώ και τ’ αγαπώ σαν να το έχω γράψει εγώ η ίδια. Λοιπόν..

«….-Δεν κατάλαβες καλά. Η Βαγγελιά τον έκλεψε. Στην Καντάνασσα, στου αδελφού μου του Σήφη, τον πήγε. Βήμα-βήμα ήξερε η Βαγγελιά τη διαδρομή κι ας μην είχε πάει ποτέ της. Εκατό φορές είχε ακούσει κι από μένα κι από την Πολυτίμη μου, τις ιστορίες. Κτυπά που λες, ξημέρωμα την πόρτα του Σήφη, είχε και χρόνια να τη δει αυτός και δεν τη γνώρισε. Του έδωσε γνωριμία.
-Μπάρμπα μ’ έκλεψε ο Νίκος, του είπε, φρόντισε να μας φιλοξενήσεις και να μας παντρέψεις..."

Ήταν πολύ μικρές οι περίοδοι και έβαλα κάτι παραπάνω για να δείτε "το κλέψιμο της νύφης".

Δυστυχώς δεν έχω πέντε άτομα να καλέσω για συνεχίσω το παιχνίδι!